De val van dit kabinet had naar mijn overtuiging kunnen worden voorkomen als JP de MP meer leiderschap had getoond. Hij suggereert ten onrechte dat met de PvdA niet was te praten. In werkelijkheid lag het kabinet een lastig dilemma voor: in Uruzgan blijven voor het internationale aanzien van ons land of de mening van de meerderheid van het Nederlandse volk de doorslag laten geven, namelijk geen verlenging van de militaire missie. Bij zulke wezenlijke dilemma’s over oorlog is er niets op tegen voor de mening van het volk te kiezen, zoals de PvdA dus doet,

Afgezien hiervan blijft de vraag wat wij in Afghanistan te zoeken hebben. Ik geloof er niets van dat het westen er enkel en alleen is om nobele zaken als het weerbaar maken van de lokale bevolking. Rondom Kabul liggen waardevolle bodemschatten, waaronder koper. Ook China heeft daarop het oog laten vallen. (Zie http://www.nu.nl/algemeen/1445282/afghanistan-is-goudmijn.html). Met onze militaire aanwezigheid staan we de Afghanen in de weg om ze zelfstandig te kunnen laten beslissen aan wie ze die bodemschatten willen verkopen, de opbrengst ervan volledig te behouden en te besteden aan economische en maatschappelijke welvaart. Daarentegen laten we ze op deze manier afhankelijk blijven van papaver als hun belangrijkste inkomstenbron.

Laat de internationale gemeenschap uitspreken dat het de Navo vooral te doen is om deze strategische doelen. Geef de Afghanen daarom liever zelfbeschikking over hun eigen grondstoffen en zorg ervoor dat het aan de bevolking ten goede komt. Afghanistan verdient zoveel beter dan speelbal te zijn van een internationaal gezelschapspelletje Stratego. Dit is het echte debat dat het kabinet had moeten voeren en waaraan JP de MP heeft verzuimd leiding te geven.

Ondertussen hebben we in Nederland al genoeg problemen met onze financiën. Nog meer belastinggeld over de balk smijten aan deze prestigemissie met dubbele agenda lijkt elke mogelijke meerwaarde te ontberen.

De keuze van de PvdA-ministers om zich niet door haar coalitiepartners te laten meeslepen in het oppervlakkige motief van uitsluitend ons vermeende internationale aanzien getuigt dan ook van gezond realisme.