advocaatblog.nl

’s-Middags krijg ik eerst bezoek van de designer van mijn websites die ik wil laten restylen. Aansluitend krijg ik bezoek van 2 Turkse heren die een Turks-Nederlands incassobureau hebben en een Nederlandse intermediair zoeken. Alhoewel beiden uitstekend Nederlands spreken en een van hen een hoge ambtelijke positie heeft bekleed, zeggen beiden dat zij en hun Turkse klanten (waaronder banken) aansluitingsproblemen bij Nederlandse klanten en debiteuren te ondervinden als gevolg van culturele verschillen. Sinds ik in Egypte en meerdere malen in Marokko ben geweest spreken beide culturen mij enorm aan en probeer ik op deze manier mijn bescheiden steentje aan de noodzakelijke integratie bij te dragen. Dit soort geluiden is mij niet vreemd. Zo loop ik regelmatig tegen Turkse en Marokkaanse rechtenstudenten aan die worstelen met hun culturele identiteit en achtergrond en de Nederlandse taal soms schriftelijk net iets minder goed beheersen waardoor zij meer problemen ondervinden bij het vinden van aansluiting (bijvoorbeeld bij het vinden van stageplaatsen) dan hun Nederlandse collega’s.

 Later in de middag bereid ik de wekelijks fractievergadering voor. Aan de orde zijn ondermeer de fractiedoelen die wij als PvdA voor 2009 voor onszelf willen vastleggen. Zelf vind ik het belangrijk dat we niet alleen kijken naar wat we nog kunnen bereiken van ons verkiezingsprogramma en het coalitie-akkoord, maar vooral nadenken hoe we kunnen inspelen op de snel veranderende wereld om ons heen. In een notitie zet ik voor onze fractie uiteen welke negatieve gevolgen de crisis voor onze stad kan hebben (zoals massa-ontslagen, meer daklozen, meer echtscheidingen, meer criminaliteit) en wat we eraan kunnen doen om dat zoveel als mogelijk te voorkomen. Ik zie vooral een toenemend belang om te werken aan sociale cohesie in buurten en wijken en steun tijdens de vergadering om die reden met volle overtuiging mijn gewaardeerde fractiegenoot Jacques van der Meer, die fantastisch werk doet in ‘zijn’ wijk Kronehoef. Als fractie besluiten we de raadsinformatiebrief van het college over de te verwachten gevolgen van de economische crisis voor onze stad af te wachten die we komende week verwachten.

 Daarnaast heeft de fractie mij gevraagd een brief te beantwoorden van een vereniging van volkstuiniers. Deze vereniging constateert in die brief dat ze aan de gemeente de huurprijs voor bebouwd grond moeten betalen in plaats van de huurprijs voor agrarisch grond en dat het verschil ruim 10 euro per vierkante meter bedraagt. Deze vereniging ervaart dit met de andere Eindhovense tuiniersverenigingen (van bij elkaar zo’n 3000 leden) als onrechtvaardig omdat de gemeente volgens hen niets biedt aan extra fasciliteiten, dus geen extra tegenprestatie voor dat geld biedt. Ik bel de secretaris op en vraag hem om een toelichting. Hij geeft aan dat volgens zijn informatie gemeentes zelfs extra rijkssubsidie hebben gekregen. Ik leg mijn bevindingen die avond voor aan de fractie. Samen besluiten wij onze vragen eerst langs ambtelijke weg uit te zoeken alvorens het onderwerp wellicht in een van de raadscommissies te agenderen. Het is tegen twaalf uur als ik in mijn bed rol.

 Dinsdag 20 januari 2009

Zoals elke dag begin ik de dag met het openen van een grote berg post. Met een briefopener rits ik in een sneltreintempo de ene envelop na de andere open, zodat ik snel de inhoud kan verwerken. Gedachteloos open ik een wat luxere envelop, haal de kaart eruit en schrik van de inhoud: het betreft een rouwkaart van een bevriende Weertse notaris, mr. Rene Oldenampsen, die op 52-jarige leeftijd volkomen onverwacht blijkt te zijn overleden. Natuurlijk had ik dit niet aan kunnen zien komen en de hele situatie komt volkomen onrealistisch op mij over. Ik heb hem 8 jaar geleden goed leren kennen toen ik nog in Weert werkte. Hij was een van de eerste notarissen die toen gebruik maakte van de vrijere vestigingsmogelijkheden, daarmee zijn eigen kantoor kon beginnen en met tarieven stuntte. Ik mocht het allemaal van dichtbij meemaken. Ik lucht tegen mijn medewekers mijn hart, leg de rouwkaart aan de kant en besluit op een wat rustiger moment een persoonlijke kaart aan zijn familie te schrijven.

Aan het einde van de middag begeef ik mij naar het stadhuis. Daar woon ik namens mijn fractie een bijeenkomst bij van de werkgroep ter verbetering van de vergadersystematiek waarvan ik lid ben. Toen ik afgelopen oktober als raadslid werd beeidigd vroegen veel mensen mij of ik er zin in had. Mijn antwoord luidt steeds dat ik heel veel zin heb om iets voor deze stad te kunnen betekenen, maar als een berg opzie tegen de ellenlange raadsvergaderingen. Die raadsvergaderingen duren in mijn beleving tergend lang (meestal van ’s-middag 15.00 uur tot ’s-avond 23.30 uur) en als je geluk hebt mag je zelf ook 5 regels zeggen. Vaak heb ik tijdens die raadsvergaderingen de neiging te denken aan al het werk op mijn kantoor dat ik ondertussen af had kunnen maken en de clienten die ik had kunnen helpen. In het bedrijfsleven wordt zo langdurig en intensief zelden vergaderd is mijn ervaring, vooral omdat daar vergadertijd al snel wordt ervaren als productieverlies..Toevallig bleken meer raadsleden met dit probleem te worstelen. Na een werkbezoek afgelopen november aan de gemeenteraad van Apeldoorn, waar veel efficienter wordt vergaderd, hebben de Eindhovense gemeenteraadsleden gelukkig besloten met elkaar te willen nadenken hoe ook in Eindhoven efficienter kan worden vergaderd. Een lid van het presidium van de Apeldoornse gemeenteraad heeft de afgelopen Eindhovense raadsvergadering kritisch gevolgd en komt ons vandaag zijn bevindingen vertellen. Ik geef aan dat wat mij betreft veel meer nadruk moet komen te liggen op het aanwakkeren van levendige debatten in raadscommissies. Raadsvergaderingen mogen wat mij betreft voortaan beperkt blijven tot stemmingen. Het lijkt erop dat de meeste fractievoorzitters ook op die lijn zitten. We spreken af vanaf de volgende keer naar onze fracties te zullen terugkoppelen voor het creeren van draagvlak voor onze plannen.

Woensdag 21 januari 2009

 Vandaag reis ik eerst naar Hilversum. Daar heb ik een afspraak met de oprichter van de Vereniging van Polisbezitters. Deze vereniging komt op voor gedupeerden van verzekeraars. In mijn praktijk loop ik met vaste regelmaat tegen mensen aan die dachten goed tegen onheil te zijn verzekerd, maar als het op betalen aankomt worden geconfronteerd met stelselmatig weigerachtige verzekeraars. Dat zijn bijna altijd mensen die wat minder stevig in hun schoenen staan, zoals laaggeschoolden en allochtonen.

 ’s-Middags reis ik door naar Baarn. Als lid van de Vereniging van Incasso Advocaten woon ik de jaarlijkse ledenvergadering bij. Eerst houdt een hoogleraar een actualiteitencollege over de nieuwste ontwikkelingen in het procesrecht. Uiteraard staat ook hier en tijdens de borrel en het diner later die avond de kredietcrisis centraal. Na de erop volgende huishoudelijke vergadering volgt een zeer vermakelijke gastvoordracht van de vermaarde Jos Burgers over het behandelen van waardevolle Klanten als je die als dienstverlenend bedrijf wil vasthouden. Hij laat inzien dat bedrijven vaak de neiging te hebben klanten op een verkeerde manier te behandelen of zelfs te verwaarlozen. Ik bedenk me dat zijn ideeen ook heel goed binnen onze afdeling kunnen worden toegepast (onze klanten zijn immers onze leden en kiezers) en besluit het op een geschikt moment bij ons afdelingsbestuur aan de orde te zullen stellen. Om half twaalf ben ik weer thuis en rol ik in mijn bed.

Donderdag 22 januari 2009

 Omdat ik gisteren de hele dag van kantoor ben weggeweest ondervind ik daarvan vandaag de gevolgen. Een hele lijst van mensen vraagt om teruggebeld te worden. Het dubbele aantal binnengekomen brieven en emails vraagt om beantwoording, Vandaag bespreek ik met een ontslagen werknemer de verdere strategie voor verkrijgen van een schadevergoeding en we besluiten tijdens de nog lopende opzegtermijn zelf een ontbindingsverzoek bij de rechter in te dienen. Aan het einde van de dag ontvang ik een nieuwe client die na 20 jaar trouwe dienst met ontslag wordt bedreigd en voor wie een flinke ontslagvergoeding in het verschiet ligt.

 Vrijdag 23 januari 2009

 Vrijdagen probeer ik vrij te houden van clienten. Ik kan dan werken aan langere processtukken. Omdat ik vandaag niet in pak hoef, besluit ik vanuit het centrum naar het vliegveld te fietsen. Voorzien van een Russische bondmuts en dikke handschoenen is dat een heerlijke tocht dwars door Meerhoven. Deze dag moet ik ook de boekhouding bijwerken en mijn rekeningen betalen. Daaronder bevinden zich ook de maandelijkse afdrachten van loonbelastingen en premies voor mijn medewerkers aan de Belastingdienst en de kwartaalaangifte van de omzetbelasting. Het gaat iedere keer om forse bedragen, die wel weer elke maand verdiend en binnengehaald moeten worden om te kunnen blijven overleven. Anders dan veel werkgevers heb ik er geen hekel aan die belastinggelden te moeten afstaan, maar het doet me wel beseffen met hoeveel inspanning dat geld verdiend is en dat burgers terecht van de overheid verwachten dat de overheidsbesteding van elke euro ervan zorgvuldig en verantwoord geschiedt.

 Zaterdag 24 januari 2009

 Deze ochtend om stipt 09.00 uur staan mijn advocaat-stagiair-in-opleiding en zijn vriendin bij ons thuis op de stoep. Met hen en mijn vrouw reis ik vandaag per auto naar Berlijn. Doel van het bezoek is een Duitse klant die op de Kurfurstendamm in Berlijn is gevestigd. Deze klant is voor veel geld opgelicht door een Nederlands bedrijf die zegt te bemiddelen in hypotheken, maar in werkelijkheid alleen provisies opstrijkt en daarna niets meer van zich laat horen. Onze Duitse klant zullen we echter pas aanstaande maandag bezoeken. We combineren het nuttige met het aangename. We komen om 16.00 uur in Berlijn aan, frissen ons op en gaan ieder onze eigen weg. In hartje Berlijn haalt mijn Duitse vrouw in een megaboekenwinkel haar hart op met de aanschaf van een grote voorraad Duitse boeken. We sluiten de dag af in een Italiaans restaurantje met pizza en rode wijn.

 Zondag 25 januari 2009

 Vandaag bezoeken we met ons 4-en om te beginnen de Duitse Reichstag. Die wens stond al erg lang op mijn lijstje. In 1987 bezocht ik Berlijn voor het eerst. Toen stond de muur die oost van west scheidde er nog en bevroedde niemand dat die binnen 2 jaar zonder schoten omver zou vallen. Als de muur er nog zou hebben gestaan had ik mijn vrouw waarschijnlijk nooit leren kennen. Elke keer als ik Berlijn opnieuw bezoek, fascineert mij de enorme veranderingen die deze stad doormaakt, vooral de integratie tussen het oosten en het westen van de stad. In de herbouwde koepel van de Reichtstag bevindt zich een indrukwekkende permamanente tentoonstellig over de omwentelingen die dat gebouw en het Duitse parlement in de loop van de 20^ste eeuw hebben meegemaakt.

 ’s-Middags sluit de Duitse broer van mijn vrouw zich bij ons aan. Ter hoogte van de Brandenburger Tor wandelen we dwars tegen een lange demonstratiestoet in van Turkse christenen die zeggen in hun land te worden bedreigd door moslims. We bezoeken de indrukwekkende Joodse gedenkstenen bovenop de voormalige Nazibunkers en de eronder liggende museum. Ook al is de geschiedenis bekend, de persoonlijke tragedies die zich hebben afgespeeld en waarvan er enkelen uitvoerig worden belicht, zijn iedere keer weer buitengewoon aangrijpend. Het nazi-regime is een typisch voorbeeld van een regering die haar macht heeft misbruikt en de Weimar republiek een typisch voorbeeld van een democratie die heeft gefaald. Ik besef elke keer weer opnieuw dat we niet kunnen uitsluiten dat vergelijkbare situaties in de toekomst opnieuw zullen kunnen voordoen en we zullen er met ons allen dus altijd waakzaam tegen moeten blijven.

 Ons laatste bezoek is aan het voormalige Checkpoint Charlie, tijdens de koude oorlog de meest bekende doorlaatpost tussen het oosten en het westen van de stad. In 1987 reed ik er na uitvoerige paspoortcontroles en intimiderende militairen met de touringcar van mijn school doorheen. Nu is het bijna een gewone straat geworden waar alleen een museum nog van die tijd getuigt. Dan is het met de metro terug naar ons hotel. Ter voorbereiding van het bezoek de volgende ochtend aan mijn Duitse client lees ik nog eens grondig het inmiddels lijvige dossier door.